همسايه بارانم در حسرت جانانم

هجرت

roshantarik — Tue, 19 Aug 2008 08:11:18 GMT

با سقوط دستای ما

در تنم چیزی فرو ریخت

هجرتت اوج صدا ماند

از فراز شاخه اویخت

ای زلال سبز جاری

جای خوب غسل تعمید

بی تو باید مرد و پژمرد

زیر خاک باغچه پوسید

فصلی که من با تو ماشد

فصل سبز خواهش برگ

فصلی که ما بی تو من شد

فصل خاکستری من

تو بگو جز تو کدوم رود

ناجی لب تشنگی بود

جز تو اغوش کدوم باد

سایه گاه خستگیم بود

بی تو باید بی تو باید

تا نفس دارم ببارم

من برای گریه کردن

شانه هات و کم می ارم

چشم تو با هق هق من

با شکستن اشنا نیست

این شکستن بی صدا بود

هر صدایی که صدا نیست

ای رفیق نا خوشی ها

این خوشی باید بمیره

جز تو همراهی ندارم

تا شب از من پس بگیره

با تو بدرود ای مسافر

هجرت تو بی خطر باد

پر تپش باشه دلی که

خون به رگ های تنم داد

فصلی که من با تو ما شد

فصل سبز خواهش برگ

فصلی که ما بی تو من شد

فصل خاکستری من

مهره سیاه

roshantarik — Sun, 03 Aug 2008 16:47:18 GMT

نمی دانم چه می خواهی؟

نمی دانم که می دانی

مرا ویران و اباد می کنی هر دم

چو کودک بی پناهی برایم اغوش باز می کنی دم دم

بگو از من چه می خواهی؟

بگو اخر چه می خواهی؟

تو که می دانی من از خیال اسمان لبریزم

من از شور و شیرین لحظه هایم در فرار و در گریزم

برای بازی تقدیر من همان مهره سیاه و شومم

روشنک

roshantarik — Sun, 27 Jul 2008 16:37:18 GMT

هنگامه امدن مهتاب است

در گوشه سرد اتاق

انتطار زردی را به نظاره نشسته ام

به تو می اندیشم

بی وفا یار

چگونه اتش به جان افروختی؟

چشمه بودی و مرا

عطش اموختی؟

چشمهایم را میبندم

بی صدا در دلم بر تو و این

عشق خزان

میخندم

روشنک

زمان..

roshantarik — Sat, 19 Jul 2008 17:43:57 GMT

دنگ .... دنگ
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی درپی زنگ
زهر این فکر که این دم گذر است
می شود نقش به دیوار رگ هستی من
لحظه ام پر شده از لذت
یا به زنگار غمی آلوده است
لیک چون باید این دم گذرد
پس اگر می گریم
گریه ام بی ثمر است
و اگر می خندم
خنده ام بیهوده است
دنگ ... دنگ
لحظه ها می گذرد
آنچه بگذشت نمی اید باز
قصه ای هست که هرگز دیگر
نتواند شد آغاز
مثل این است که یک پرسش بی پاسخ
بر لب سرد زمان ماسیده است
تند بر می خیزم
تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز
رنگ لذت دارد آویزم
آنچه می ماند از این جهد به جای
خنده ی لحظه ی پنهان شده از چشمانم
و آنچه بر پیکر او می ماند
نقش انگشتانم
دنگ...
فرصتی از کف رفت
قصه ای گشت تمام
لحظه باید پی لحظه گذرد
تا که جان گیرد در فکر دوام
این دوامی که درون رگ من ریخته زهر
وارهانیده از اندیشه من رشته حال
وز رهی دور و دراز
داده پیوندم با فکر زوال
پرده ای می گذرد
پرده ای می اید
می رود نقش پی نقش دگر
رنگ می لغزد بر رنگ
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ
دنگ ... دنگ
دنگ...

roshantarik — Sat, 05 Jul 2008 09:39:18 GMT

روزی حضرت موسی به خداوند متعال عرض کرد : دلم میخواهد یکی از بندگان خوبت را ببینم . خطاب آمد : درصحرا برو ، آنجا مردی هست که در حال کشاورزی کردن است . او از خوبان درگاه ماست . حضرت آمد و دید مردی در حال بیل زدن و کار کردن است . حضرت تعجب کرد که او چطور به درجه ای رسیده که خداوند میفرماید از خوبان ماست . از جبرئیل پرسید . جبرئیل عرض کرد : الان خداوند بلائی بر او نازل میکند ببین او چه میکند . بلایی نازل شد که آن مرد در یک لحظه هر دو چشمش را از دست داد . فورا نشست ، بیلش را هم جلوی رویش قرار داد .

گفت : مولای من تا تو مرا بینا می پسندیدی من داشتن چشم را دوست می داشتم ، حال که تو مرا کور می پسندی من کوری را بیش از بینایی دوست دارم .

اشک در دیدگان حضرت حلقه زد ، رو کرد به آن مرد و فرمود : ای مرد من پیغمبر خدا هستم و مستجاب الدعوه . میخواهی دعا کنم تا خداوند چشمانت را دوباره بینا کند ؟

مرد پاسخ داد : نه .

حضرت فرمود : چرا ؟

گفت :

آنچه پروردگارم برای من اختیار کرده بیشتر دوست دارم تا آنچه را که خود برای خودم می خواهم

roshantarik — Sun, 08 Jun 2008 16:56:18 GMT

من در این تاریکی

پی کور سو نوری میگردم

پی دستی شاید

و چون غریقی مانده به دریا

چوبک پوسیده ای را هم ساحل پندارم

خسته از ادمک های رنگی

با قلب های سنگی

من از امروز به فردای جهان لرزانم

وز خودم بیش از همه ترسانم

روشنک

چه ارزوها

roshantarik — Thu, 29 May 2008 15:18:18 GMT

در امد

چه ارزوها داشتم من و دیگر ندارم

چها که میبینم و باور ندارم

چها چها چها که میبینم و باور ندارم

مویه

حذر نجویم از هر چه مرا بر سر اید

گو دراید دراید

که بگذر ندارد و من هم که بگذر ندارم

برگشت به فرود

اگرچه باور ندارم که یاور ندارم

چه ارزوها که داشتم من و دیگر ندارم

مخالف

سپیده سر زد و من خوابم نبرده باز

نه خوابم که سیر ستاره و ماهتابم نبرده باز

چه ارزوها که داشتیم و دیگر نداریم

خبر نداریم

خوشا کزین بستر دیگر سر بر نداریم

برگشت

در این غم چون شمع ماتم

عجب که از گریه ابم نبرده باز

چها چها چها که میبینم و باور ندارم

چه ارزوها که داشتم من و دیگر ندارم

مهدی اخوان ثالث

يه كوچولو بخند

roshantarik — Sat, 24 May 2008 10:09:11 GMT

عيادت

ابلهي به عيادت بيماري رفت و بساير نزد او بماند. بيمار گفت: " آنقدر به ديدن من مي آيند كه حالم خرابتر شده است. "
ابله گفت : " مي خواهي بر خيزم . در را ببندم؟ "
بيمار گفت: " آري ، اما از بيرون ببند ! "

.............................................................

قيمت لباس

دزدي لباسي را ربود و به بازار برد تا بفروشد . در بازار لباس را از او دزديدند . در راه بر گشت ، رفيقش از او پرسيد : " لباس را چند فروختي ؟ "
گفت : " به همان قيمت كه خريده بودم! "

...........................................................

گروگان

در خانه ي جحي را كندند و دزديدند . او هم رفت و در مسجدي را از جا كند و به خانه برد. گفتند :
" چرا چنيني كردي و در خانه ي خدا را كندي ؟ "
گفت:
" خدا خوب مي داند كه در خانه ي مرا چه كسي دزديده است . هر وفت دزد را به من بسپارد ، من هم در خانه اش را پس مي دهم ! "
( جحي : شخصيت ظنز آميز معروف در ادبيات

..............................................................

كلاه

كچلي از حمام بيرون آمد و ديد كه كلاهش را دزديده اند . داد و فريادي راه انداخت و كلاهش را از حمامي خواست. حمامي گفت:
" من كلاه تو را نديده ام و تو چنين چيزي به من نسپر ده اي . شايد اصلا" كلاهي بر سر نداشته اي . "
كجل گفت:
" انصاف بده اي مسلمان ! اين سر من از آن سر هاست كه بشود بدون كلاه بيرونش
آورد ؟ ! "

**********************************************************

roshantarik — Tue, 20 May 2008 10:42:18 GMT

بعد از تو در شبان تیره و تار من

دیگر چگونه ماه

اوازهای طرح جاری نورش را

تکرار می کند

بعد از تو من چگونه

این اتش نهفته به جان را

خاموش می کنم؟

این سینه سوز درد نهان را

بعد از تو من چگونه فراموش می کنم؟

من با امید مهر تو پیوسته زیستم

بعد از تو؟این مباد که بعد از تو نیستم

بعد از تو افتاب سیاه است

دیگر مرا به خلوت خاص تو راه نیست

بعد از تو

در اسمان زندگیم مهر و ماه نیست

بعد از من اسمان ابی است

ابی مثل همیشه

ابی

حمید مصدق

شمع نيمه مرده

roshantarik — Sun, 18 May 2008 06:22:18 GMT

چون بوف بر خرابه دنيا نشسته ايم

اهل زمانه را به تماشا نشسته ايم

بر اين سراي ماتم و در اين ديار رنج

بي خود اميد بسته و بي جا نشسته ايم

ما را غم خزان و نشاط بهار نيست

اهسته هم چو خار به صحرا نشسته ايم

گر دست ما ز دامن مقصد كوته است

از پافتاده ايم نه از پا نشسته ايم

تا هيچ منتظر نگذاريم مرگ را

ما رخت خويش بسته مهيا نشسته ايم

يك دو ز موج حادثه ايمن نبوده ايم

چون ساحليم و بر لب دريا نشسته ايم

از عمر جز ملال نديديم و هم چنان

چشم اميد بسته به فردا نشسته ايم

اتش به جان و خنده به لب بر بساط دهر

چون شمع نيمه مرده چه زيبا نشسته ايم

اي گل بر اين نواي غم انگيز ما ببخش

كز عالمي بريده و تنها نشسته ايم

تا هم چو ماهتاب بيايي به بام قصر

مانند سايه در دل شب ها نشسته ايم

تا با هزار ناز كني يك نظر به ما

ما يك دل و هزار تمنا نشسته ايم

چون مرغ پر شكسته فريدون به كنج غم

سر زير پر كشيده و شكيبا نشسته ايم

فريدون مشيري